Enkratic
سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳۸٢
 

من  هستم  و تاريكي  و تراويدن  راز ازلی .... 

سر بر سنگ  و هوايي  كه خنك   و  چناري  كه به فكر   و رواني  كه پر از  ريزش  دوست...

 خوابم  چه سبك    ابر نيايش  چه بلند   و  چه زيبا  بوته زيست... و چه تنها من !....