Enkratic
جمعه ٤ آذر ۱۳۸٤
از هيچ ..

ـ من كيم؟ نقش ِ پنداري از هيچ             بر زمين ِ خدا باري از هيچ

بيش و كم حاصلم شد ز هستی        اندكي پوچ و بسياري از هيچ

جز به حكم فنا سر نهادن                       بر نيامد دگر كاري از هيچ

روي پيشاني دل نوشتم :                    موزه ي كهنه آثاري از هيچ

خون ِ بيرنگ من خفت در باد               كوفتم سر به ديواري از هيچ

سقف ِ هستي مرا سرنگون كرد              له شدم زير آواري از هيچ ! ..

 

پ.ن : و چه خاطره هاست مرا با اين شعر ..

          آن زمان که جاذبه را می فهميدم ٬ بی آنکه سيبی از درخت بيفتد ...

          آن زمان که وَ بالنَّجم هُمْ يَهْتَدُون  ! ...