Enkratic
یکشنبه ٢٧ فروردین ۱۳۸٥
شبی شبيه تو از اين ديار خواهم رفت ...

ـ بس است ديگر .. حالا حالم از هرچه اين حرف های آخر تو ست بهم می خورد ! .. دروغ چرا ؟ .. من که می دانم همين فردا که می آيد مرا از ياد خواهی برد ! .. و خوب می دانم که ديگر هيچ روزی به روشنی حرف هاي امروزم نخواهد بود .. با روزگارم راحتم بگذار و بگذر .. بگذار خماري خيال آن همه شب هميشه همانطور خيس و خسته به خواب و خاك و خاطره برسد .. حالا ديگر هيچ کس نيست که از تو چيزی بخواهد و شايد هم ديگر چيزی نيست که کسی آن را از تو ... فراوانی ِ غم است و اندوه و گريه های هرجايی ! ..

ز بس فتنه از پيش و پس مي رسد          به سختي مجـــال نفـس ميرسد
گــل از بــاغ دامـن كشان مي رود            كه از بام و در خار و خس ميرسد
صـــف آرايي لشـكــر عـــاشـــقي             به فرمـــاندهان هــــوس ميرسد
و ميــراث پـــرواز و اوج عقـــــاب                 به بــال عليـــل مگـــس ميرسد
به فــريـــاد مستـــان دلخسته نيـز            عســس جاي فريــادرس ميرسد
اگر چند قـحـط گــل است و نسيم      به لــب گرچه مشكل نفس ميرسد٬
فــراوانـي است و فــراواني است        به هر مــرغ چندين قفس ميرسد !! ..

( سيد حسن حسينی )