Enkratic
جمعه ٥ دی ۱۳۸٢
 

از ننــگ چه گويی که مرا نام ز ننگ است
           وز نــام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است
ميخواره و سرگشته و رنديم و نظر باز
        آنکس که چو ما نيست در اين شهر کدام است
با محتسبم عيب مگويیــــد که او نيز
              پيوسته چو ما در طلب عيش مدام اســت
گوشم همه بر قول نی و نغمه ی چنگ است
              چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است
«تا گنج غمت در دل ويرانه مقيم اســـت
              همواره مرا کنج خرابــــات مقـــــام است»