Enkratic
چهارشنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٧
خانه ام ابری ست ...
آنها که می شناسندم می دانند که اصولا آدم خوشبین و خونسردی هستم. طوری که تا در عمق درد قرار نگیرم وسعت آن را حس نمی کنم. گاهی شده در احتمال نزدیک به صفر زندگی کرده ام. امید داشته ام. گاهی ازین بینهایتِ آسمان به میلیمتری از حادثه دل بسته ام. چه اقیانوس ها که با کفچه پیموده ام!.  بسیار دریاها را قطره قطره خیال کرده ام. اما حالا .. تو بگیر این من به سیاهی محض برسد. به نا امیدی و دلمردگی مطلق ...