به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را ...

مهمترین اثر جامعه، تخدیر است ... انسان از رنجی که طبیعت بر او نهاده به دیگران پناه می برد .. اینکه درد روزگار را با دیگران قسمت کنی، رنج قابل تحمل تری می شود .. دست کم اگر دیگری را ببینی که دردی مشابه تو داشته باشد، گذران عمر را آسانتر می کند .. اما آنجا که حتی اجتماع هم نمی تواند اثر آرامش بخشی داشته باشد، وقتی گره ای به دست دیگران باز نمی شود، به دین می رسی .. به آسمان .. و اگر خدا هم نبود، بسیاری تنها به همین یک دلیل، هنوز به خدا اعتقاد داشتند ... 

..

ولی من عارف مسلک نوپایی را دیده ام که گرچه در اجتماع بود ولی ابدا حاضر نبود با دیگران درد دل کند .. حاضر به استفاده از هیچ تخدیری نبود .. من دیده ام که روی تخت بیمارستان از درد به خود می پیچید ولی دم بر نمی آورد که دیگری را بخواهد .. حتی دست پرستار را پس می زد .. دیده ام که به نماز، درحالیکه به قنوت می گریست، شرم داشت از خدا بخواهد که او را آرام کند .. در دلش می گذشت که این تخدیر حق من نیست .. من که فداکاری ناچیزی هم حتی برای شما نکرده ام که حالا ...

.

الا من اتی الله بقلب سلیم ...

.

.

اگر مراد تو ای دوست، بی مرادی ماست

مراد خویش دگر باره من نخواهم خواست ...

.

/ 0 نظر / 23 بازدید